1. محدوده پردازش:
تراش CNC: عمدتا برای پردازش قطعات چرخشی بدن مانند سیلندرها، مخروط ها و نخ ها و غیره، مناسب برای دایره بیرونی، صفحه انتهایی، سوراخ داخلی و برش نخ شفت ها و قطعات دیسکی.
مرکز ماشینکاری: ظرفیت پردازش گسترده تر است و می تواند سطوح پیچیده سه بعدی، شیارها، حفاری، ضربه زدن و سایر انواع پردازش را انجام دهد که برای پردازش چند وجهی مانند قطعات جعبه، قطعات خاص شکل، صفحه مناسب است. قطعات و غیره
2. تعداد محورها:
تراش های CNC: معمولاً با محور X (تغذیه عرضی) و محور Z (تغذیه طولی) برای کنترل حرکت شعاعی و محوری ابزار پیکربندی می شوند.
مرکز ماشینکاری: حداقل سه محور X، Y، Z، مرکز ماشینکاری سه محوره مشترک است، می توان سطح بالا را به ماشینکاری همزمان چهار محوری، پنج محوری گسترش داد تا درجات آزادی بیشتری برای انطباق با نیازهای پردازش اشکال پیچیده
3. مجله ابزار و تغییر خودکار ابزار:
ماشین های تراش CNC: اکثراً مجهز به ژورنال ابزار نیستند و تعویض ابزار باید به صورت دستی انجام شود یا سیستم های تعویض خودکار ساده ابزار که برای ماشینکاری مداوم یک یا تعداد کمی ابزار مناسب هستند.
مرکز ماشینکاری: مجهز به یک مجله ابزار به صورت استاندارد، می تواند به طور خودکار ابزارهایی با عملکردهای مختلف مانند فرز، مته، برش حفاری و غیره را جایگزین کند تا به پردازش مداوم چندین فرآیند دست یابد و کارایی و انعطاف پذیری را بهبود بخشد.
4. ظرفیت پردازش و پردازش:
تراش CNC: به طور کلی، تنها یک یا چند فرآیند پردازش مرتبط برای هر گیره تکمیل می شود.
مرکز ماشینکاری: با توجه به عملکرد تغییر خودکار ابزار، اکثر یا تمام عملیات پردازش قطعات را می توان تحت یک گیره انجام داد که باعث کاهش تعداد گیره ها و بهبود دقت و کارایی می شود.
5. برنامه نویسی و کنترل:
زبان برنامه نویسی اصلی (مثلاً G-code و M-code) برای هر دو ماشین مشترک است، اما مرکز ماشینکاری ممکن است حاوی دستورالعمل های برنامه نویسی خاص تری برای کنترل عملکردهایی مانند تغییر خودکار ابزار، اتصال چند محوره و غیره باشد. توابع پیچیده تر آن